Blog

Herbert Hofmann-Preis: de Oscar voor de mooiste sieraden

Tijdens de ‘Schmuck’, de meest gerenommeerde internationale Ambachtsbeurs in het Beierse München, wordt sinds 1973 de begeerde Herbert Hofmann-Preis uitgereikt aan sieraadontwerpers met vernieuwende, innovatieve werken.
Sieraden hebben een enorme aantrekkingskracht voor zowel iemand die ze wil dragen als voor iemand die ze als object wil laten zien. Steeds vaker zie je sieraden ergens op een tafel liggen of aan de muur hangen. Beppe Kessler maakt naast schilderijen en objecten ook sieraden en heeft daarmee in 2009, naast Sam Tho Dong en Felix Lindner, de Herbert-Hofmann-Preis gewonnen.

‘Sieraden hoeven niet altijd maar mooi te zijn, ze kunnen ook opwinden, provoceren en je van de wijs brengen’ zei Peter Skubic, de Oostenrijkse goudsmid en provocateur onder de sieraden-kunstenaars die zelf één van de curatoren van de beurs was.

Over ‘Percepties van de Werkelijkheid’ @ Kunstruimte KuuB in Utrecht

De vierde tentoonstelling van Kunst on Location wordt gehouden in Utrecht, de vierde stad en centrum van Nederland. Kunstruimte KuuB is vlak achter de Domtoren in het oude centrum.

Expositie van 23 april -28 mei 2017
Opening: zondag 23 april 2017 van 17-19 uur
Locatie: Kunstruimte KuuB, Pieterstraat 3, Utrecht
Open: donderdag t/m zondag van 13-18 uur

Tekeningen: Femke Gerestein, Arie de Groot, Beppe Kessler, Arno Kramer, Romy Muijrers, Zoltin Peeter
Sculpturen: Yumiko Yoneda en op de cour Herbert Nouwens

‘Meet the artist’
Op zaterdag 29 april tussen 13-14 uur: Romy Muijrers en Arno Kramer
Op zaterdag 6 mei tussen 13-14 uur: Beppe Kessler

Zes kunstenaars die bewust voor papier en potlood hebben gekozen om hun perceptie van de werkelijkheid weer te geven. Tekenaars pur sang, al lang niet meer gehinderd door het oude denkbeeld dat een tekening niet meer dan een schets, een voorstudie kon zijn.
Integendeel, een aantal van hen zijn als kunstenaar/tekenaar/docent op de academie juist door hun specialisatie in tekenen als zelfstandig onderdeel van de opleiding heel inspirerend geweest voor de meest talentvolle jonge generatie van nu.

Femke Gerestein is een van die talentvolle jonge tekenaars. Haar onderwerp vanuit de werkelijkheid kan niet dichterbij de kunstenaar liggen dan dat van haar, namelijk het eigen lichaam. Tijdens een periode in het afgelopen jaar als ‘artist in residence’ in Kaus Australis te Rotterdam heeft zij de ‘selfies’ van haar lichaam, die zij aanvankelijk gebruikte als uitgangspunt voor haar tekeningen, losgelaten. Haar lichaam zelf wordt nu gereedschap. Delen ervan wrijft zij in met grafietpoeder, waarna zij heel voorzichtig contact maakt met op de grond liggende vellen papier. Als een vluchtige schaduw laat zij een afdruk daarop achter.

Arie de Groot, bijna tachtig geworden, is zijn kunstenaarsleven lang op een heel eigen wijze een zelfde onderzoeker gebleven als de jongste exposant op deze expositie. Zijn inspiratie vond hij vooral in de eenvoud van Afrikaanse gebruiksvoorwerpen. Die sprak hem aan, ontroerde hem. Vaak zei hij: ‘Ik knoei en pruts maar wat net zolang totdat het wat is’.Juist dát toonde zijn bescheidenheid. Hij moest eens weten dat het Boymans inmiddels een schenking van 19 werken uit een toonaangevende collectie met warmte heeft aanvaard en deze inmiddels nog heeft uitgebreid met de aankoop van groot werk uit zijn achtergebleven oeuvre.

Beppe Kessler is in zoverre een uitzondering op deze tentoonstelling omdat zij als drager van haar tekeningen de keuze heeft laten vallen op metaal i.p.v. papier. Haar voorkeur voor het gladde aluminium heeft alles te maken met haar materialenkennis verkregen door het maken van haar ‘kleinoden’, zoals zij haar bijzondere sieraden noemt. Niet zichtbaar, maar wel voelbaar is haar grote affiniteit met de natuur.

Arno Kramer is beeldend kunstenaar/dichter of zo je wilt dichter/beeldend kunstenaar. In zijn poëtische tekeningen, onafhankelijk van het formaat, blijft hij altijd op zoek naar weerstand die hem verder moet brengen naar het uiteindelijke resultaat. Hij verbeeldt die weerstand door het zichtbaar aftasten naar de balans tussen de abstracte en figuratieve delen in het werk. In het onderwerp van zowel zijn tekeningen als de gedichten blijft de natuur met zijn dieren een belangrijke aanleiding; een enkele keer, een jonge vrouw, een landschap, een ‘verguisd’ Iers stadje. De keuze tussen houtskool en potlood bepaalt de sfeer in het werk zoals de toon in een gedicht.

Romy Muijrers, pas afgestudeerd in 2015 aan de KABK, gebruikt de tekenkunst om een tijdmachine te creëren die niet naar een bepaalde periode reist, maar die verschillende tijden tegelijkertijd openbaart. De figuren die zich daarin bevinden, zijn de gidsen die ons langs de verschijningsvormen van herinneringen en de beleving van het heden voeren. Haar veelal driedimensionale tekeningen geven een helder beeld van het wispelturige karakter van onze plek in onze tijd. In februari 2017 werd Romy gekozen als ‘Stadstekenaar van Amsterdam’.

Zoltin Peeter blijft gefascineerd door het landschap, maar dan wel door grote lege, bij voorkeur nog niet in cultuur gebrachte streken. Hij trekt wekenlang kamperend met en in zijn rijdend ‘atelier’ door IJsland of Noorwegen op zoek naar de meest intrigerende plekken. Daar legt hij in kleine tekeningen de essentie van dat ongrijpbare landschap vast. Eenmaal weer thuis zijn deze de aanleiding voor grote tot zeer grote tekeningen. In een van de meest spannende, maar ook meest koude ateliers van Friesland, gaat hij met houtskool op een groot vel papier een weerbarstig strijd aan om het wezenlijke van zijn ervaringen in ruimtelijke lijnen, streken en vlakken vast te leggen.

Yumiko Yoneda’s beelden hebben herkenbare ronde vormen. Ze zijn verstild en wit of grijs van kleur; ingetogen gevoelens worden tot uitdrukking gebracht. Er zijn summiere verschillen te ontdekken zoals bij ogenschijnlijk gelijke stemmingen bij ogenschijnlijk verwante zielen. Tijdens de tentoonstelling zijn haar beelden, verspreid door de galerie, verbindende pauze-momenten.

Tenslotte op de cour sculpturen van Herbert Nouwens. Zijn stalen constructies werken als stevige potloodlijnen die een enorme ruimte ruimte uitstralen.

Alle aards geluk berust op een compromis tussen droom en werkelijkheid (Marcel Proust)

Wij hopen u tijdens de opening, of op een van de andere dagen te ontmoeten.
Nanky de Vreeze + Pimm van der Donk

 

Over ‘Unseen Landscape’ @GalerieGerritse

Na ‘het Zwijgen der Dingen’ volgt aansluitend als tweede presentatie van Kunst on Location bij GalerieGerritse in Middelburg de tentoonstelling ‘Unseen Landscape’, met werk van Marc de Roover en Vincent Hamel.

Expositie van 1-29 april 2017
Opening: zaterdag 1 april 2017 van 16-18 uur
Voorbezichtiging: vrijdag 31 maart van 15-17 uur
Locatie: GalerieGerritse – Londensekaai 19 in Middelburg
Open: donderdag t/m zaterdag van 13-17 uur (zondag 2 april geopend van 13-17 uur)

‘Unseen Landscape’, wat wordt daarmee bedoeld?
Dit kan op verschillende manieren worden geïnterpreteerd, bijvoorbeeld rennend, racend op een fiets of rijdend in de auto, zo snel mogelijk vooruit, dwars door een wonderschoon landschap zonder ook maar iets van de schoonheid ervan te ervaren. Het wordt over het hoofd gezien, is verworden tot een ‘Unseen Landscape’. Dat landschap kan gelukkig meestal door diezelfde mensen op andere momenten wel gezien en beleefd worden als mooi en bijzonder. Het heeft namelijk voor een groot deel te maken met de tijd en de rust die men zichzelf wil toestaan.

Vincent Hamel en Marc de Roover zijn twee kunstenaars die beiden, ieder op een heel eigen manier, de ‘natuur’ ondergaan. Hamel heeft als Amsterdams stadsmens, de voor hem zo belangrijke stilte, leegte en ook de grote verscheidenheid aan kleuren vooral gevonden tijdens zijn reizen naar verlaten streken in Frankrijk. Herinneringen daaraan bracht en brengt hij nog steeds mee naar zijn atelier. Hij ‘vertaalt’ deze langzaam, bijna aarzelend, naar monochroom-achtige objecten door veschillende kleuren verf, zeer dun en laag voor laag, aan te brengen op een door hemzelf bepaalde drager. Deze abstracte werken zijn echte ‘Unseen Landscapes’, er staat immers niets op dat zichtbaar iets met een landschap te maken heeft. Dat heeft Vincent Hamel niet nodig om je volkomen in zijn beleving te laten verdwijnen. Hij vraagt je dan ook niet om zijn landschap te begrijpen, maar wel om voldoende tijd en rust te nemen om zijn kleuren, lijnen, verfstreken, ritmes te ondergaan. Dan kom je vanzelf terecht in zijn ‘Unseen Landscape’.

Marc de Roover daarentegen leefde altijd al met en in de natuur. Bijna dagelijks maakt hij uren lange wandelingen in de omgeving van de boerderij waar hij in de Bourgogne woont. Hij ziet en ondergaat intensief de wisselende ritmes en de architectuur ervan. Hij kijkt en neemt waar wat de meesten van ons niet zien, mini landschappen voor ons verstopt in het grote geheel, ‘unseen’ door ons, ‘seen’ door hem. De ritmes die hij waarneemt in de natuur keren terug in zijn land-art installaties en sculpturen die hij in Frankrijk, België, Nederland en Duitsland heeft gerealiseerd. Het materiaal dat hij gebruikt komt uit diezelfde natuur: hout, turf, kalk.
De ‘kastjes’ met subtiele minimale sculpturen van slechts enkele centimeters groot zijn befaamd en inmiddels in belangrijke collecties opgenomen zoals in het Museum Voorlinden in Wassenaar. Marc stelt ze samen met ‘trouvailles’, gevonden tijdens zijn wandelingen. De ziener en het geziene worden één. Er is geen zien meer, enkel zijn.

 

Wij hopen u tijdens de opening, of op een van de andere dagen te ontmoeten.
Nanky de Vreeze + Pimm van der Donk

Van 23 april-28 mei 2017 organiseert Kunst on Location de tekeningententoonstelling ‘Percepties van de Werkelijkheid’ bij KUUB te Utrecht met de kunstenaars Femke Gerestein, Arie de Groot, Beppe Kessler, Arno Kramer, Romy Muijrers, Herbert Nouwens, Zoltin Peeter en Yumiko Yoneda.

Opening van ‘Het Zwijgen der Dingen’

De voorbezichtiging en opening van de tweede tentoonstelling van Kunst on Location Het Zwijgen der Dingen was op 3 en 4 maart in GalerieGerritse in het prachtige Zeeuwse stadje Middelburg.

Vrijdag 3 maart klokslag 13.00 uur stapte al de eerste bezoeker de galerie binnen om naar het werk van Arie de Groot en Beppe Kessler te kijken. Het eerst wat zij zei was: “Wat een bijzondere combinatie, een verstilling die aan alle kanten klopt terwijl het werk toch heel verschillend is!” Zij raakte daarmee de kern van de tentoonstelling.

De hele middag druppelde het zo door, en alleen maar blije gezichten. Tijdens de opening op zaterdag was het bomvol. Ellen Gerritse, onze gastvrouw, deelde in de vele complimenten die van alle kanten op ons afkwamen. Beppe Kessler was er natuurlijk, evenals de weduwe van Arie de Groot en het verzamelaarsechtpaar dat onlangs 19 werken van Arie aan Boymans heeft geschonken. Nanky hield een kort toespraakje waarin zij o.a. wees op de aanwezigheid van Arie ondanks zijn afwezigheid. Hij zou oprecht blij zijn geweest om zijn werk hier samen met dat van Beppe geëxposeerd te zien. Het was opvallend hoeveel mensen een combinatie hadden gemaakt van een tochtje door het historische centrum van Middelburg en een bezoek aan de tentoonstelling.

De werken van Arie de Groot en Beppe Kessler zijn nog t/m zaterdag 25 maart te bekijken.

Graag tot ziens,
Nanky en Pimm.

Kunst on Location aan de Middelburgse Londensekaai

De Londensekaai ligt in de gordel van verschillende kaaien (kades) langs de Binnenhaven. Zo heb je ook de Turfkaai, Bierkaai en Rouaansekaai. De namen van de kades verwijzen naar de welvarende VOC tijd in Middelburg, toen deze nog een open verbinding met de zee had. De Londensekaai verwijst naar Londen van waaruit Engelse en Duitse handelaren wol uit Schotland en Noord-Engeland naar Middelburg verscheepten. Deze wol was nodig voor hoofdzakelijk de laken-industrie van Leiden, waar de belangrijkste laken productie van Europa was. Middelburg had in deze tijd, na Amsterdam, de belangrijkste haven van de Noordelijke Nederlanden.

De kooplieden wensten het liefst aan de havens te wonen en dat leverde een enorme bouwactiviteit op. De dijken langs de binnenhavens waren tot die tijd nog grotendeels onbebouwd, maar in enkele jaren tijds (Londensekaai 1585–1586) waren alle percelen voorzien van bebouwing die toen vrijwel geheel bestond uit hoge trapgevels.
De Londensekaai (vanaf 1679 te vinden als Lonnekaye) telde, en telt nog steeds,19 huizen. Het enige jaartal van de bouw van een huis is 1586, dat prijkt op de daklijst van het huis ‘het Gouden Lampet’, later genaamd ‘de Virginis’ en nu het domein van GalerieGerritse. Niet alleen kooplieden woonden graag op de Londensekaai, ook Capt. Willem Credo, één der allergrootste kapers uit de Nederlandse geschiedenis, had er een pand. Thans is de Londensekaai een pareltje in het prachtige snoer van kaaien, straten, singels, pleinen in het mooie monumentale Middelburg.

Leuk om te weten misschien is dat het eerste gedeelte van de Amsterdamse Singel en ’n gedeelte van de Geldersekade vroeger ook Londensekaai / Londse Kaey werden genoemd, dat was rond 1585.

Aan deze Londensekaai bij GalerieGerritse organiseert ‘Kunst on Location’ van Pimm van der Donk en Nanky de Vreeze in maart en april 2017 een tweetal tentoonstellingen. De eerste, ‘Het Zwijgen der Dingen’ met werken van Beppe Kessler en Arie de Groot van 4-25 maart 2017 en de tweede tentoonstelling, ‘Unseen Landscape’ met Vincent Hamel en Marc de Roover van 1-29 april 2017.

(Met dank aan Wim Hendrikx – ’t Wapen van Amsterdam)

Over ‘Het Zwijgen der Dingen’ @GalerieGerritse

In het werk van Beppe Kessler en Arie de Groot brengt een bijna constant aftasten naar de mogelijkheden van drager en materiaal, gekoppeld aan een heel eigen ritmisch stil abstract idioom, de toeschouwer in een situatie van verstilling.

Bij het kijken naar het werk van Beppe Kessler ontstaat er een gevoel van ‘verwondering’. Misschien is dat wel de crux waar het in haar soms objectachtige schilderijen om draait, zowel bij de kunstenaar zelf als bij de toeschouwer.
Hoezo bij de kunstenaar, is dan de eerste vraag. Het antwoord daarop kan niet eenduidig zijn. Mogelijk komt het door haar onbevangen manier van kijken, terughoudend, maar altijd nieuwsgierig. Geen detail zal haar ontgaan, noch tijdens wandelingen langs het strand, door de duinen of waar dan ook mits het maar wijds is, eigen geuren, kleuren en geluiden heeft, noch in een stad met zijn eigen rumoer en bewegingen.
In het atelier van Kessler sluimeren de herinneringen. Soms krijgen ze de tijd, soms wordt er redelijk snel naar materiaal gezocht dat voor de ‘vertaling’ van de herinnering nodig is. Een vast omlijnd plan is er niet. Op geprepareerde oppervlakten van linnen of metaal begint ze gewoon hoe zij denkt het best te kunnen beginnen. Dat kunnen lagen verf zijn, grafiet of wat voor materiaal dan ook waar vervolgens in gekrast, gesneden of gebrand wordt, gebruikt ook rustig een schuurmachine. Kortom, zij laat zich uitdagen door alles waarmee zij bezig is, maakt het voor het oog bijna kapot. Maar toch, op een gegeven moment, dient zich haar existentiële noodzaak voor vormen en structuur aan. Dan komt het aan op geduld en precisie, geeft zij haar fascinatie voor ritme en beweging alle ruimte. Je ziet niet meer als eerste de destructie, maar juist heel iets anders namelijk schoonheid: een ingetogen abstract schilderij of een sieraad als kleinood. Het werk van Beppe Kessler je het zwijgen op.

Arie de Groot (1937-2016) is zijn leven lang een eigenzinnige onderzoeker in de beeldende kunst gebleven. Eind jaren vijftig stopte hij abrupt met zijn opleiding aan de Academie voor Beeldende Kunst in Rotterdam om zich pas in 1964 opnieuw aan te melden bij De Ateliers ’63 te Haarlem, inmiddels bekend als De Ateliers te Amsterdam. Deze opleiding was zijn tijd ver vooruit, brak met bestaande kunst -academische tradities en sloeg nieuwe wegen in. Hier werd de Groot niet gestoord door regels. Integendeel, de kunstenaar kon zich eindelijk overgeven aan zijn verbeelding, aan zijn dromen. Hij was vrij in zijn materiaalgebruik, kon daardoor alles gebruiken wat hem zinde. Arie de Groot was ook wars van elke stroming in de beeldende kunst en ging ongestoord en onvermoeibaar zijn eigen gang bij het maken van zijn werk. Door deze attitude en een onwrikbaar geloof in zichzelf heeft hij een heel eigen idioom kunnen ontwikkelen. Zijn werk valt op door eenvoud qua vorm en compositie, iets wat vooral terug te vinden is in de traditionele niet Westerse cultuur. Hij was dan ook een gepassioneerd verzamelaar van Afrikaanse keramiek en textiel. Daarin vond Arie de Groot een samengaan van eenvoud en schoonheid die zo eigen is aan volkskunst uit die landen. Zelf heeft hij daarover gezegd: ‘Het samengaan van het allereenvoudigste met het allermooiste, dát beroert mij.’

Zijn oeuvre bestaat vooral uit werk op papier waar hij allerlei kwetsbaar en ‘waardeloos’ materiaal aan toevoegde of in verwerkte echter zonder daarbij zijn geometrische basisprincipes te verloochenen. Deze zorgden voor evenwicht in het werk. Arie de Groot was een noeste arbeider wat betreft de behandeling van het materiaal. Papier werd dikwijls met houtskool stuk gewreven, kreeg door al ‘zijn geknoei’ een interessante doorleefde huid. Ook keren bepaalde patronen steeds terug zoals b.v. knippatronen uit oude modebladen of plattegronden gevonden in een atlas uit vervlogen tijden. Dit had overigens niets te maken met nostalgie, nee, de patronen, de stippellijnen, die bevielen hem. Het uiteindelijke resultaat ontstond uit de verwondering. Arie de Groot heeft een prachtig verzamelwerk achtergelaten waaruit wij een mooie keuze hebben kunnen maken voor de tentoonstelling ‘Het Zwijgen der Dingen’.

Expositie van 4 maart t/m zaterdag 25 maart 2017
Opening: zaterdag 4 maart 2017 van 16-18 uur
Voorbezichtiging: vrijdag 3 maart van 15-17 uur
Locatie: GalerieGerritse – Londensekaai 19 in Middelburg
Open: donderdag t/m zaterdag van 13 tot 17 uur  (zondag 5 maart geopend van 13-17 uur)

We hopen u tijdens de opening, of op een van de andere dagen te ontmoeten.

Nanky de Vreeze + Pimm van der Donk

4 Maart in Middelburg: SAVE THE DATE!

4 Maart in Middelburg
Van de ene hoofdstad naar de andere, van Amsterdam naar Middelburg. Hier opent ‘Kunst on Location’ de tentoonstelling ‘Het Zwijgen der Dingen’ met werken van Beppe Kessler en Arie de Groot.

Hoe zou zo’n dag eruit kunnen zien?
Op de heenweg kunt u een stop in Yerseke maken om de befaamde Zeeuwse oesterkwekerijen te bezoeken en er ter plekke een aantal van te proeven (tip: in de Proeverij). Middelburg heeft een prachtige oude binnenstad waar al wandelend van alles valt te ontdekken zoals bijvoorbeeld de Vleeshal op de Markt met wisselende exposities van actuele kunst, de Abdij, het Zeeuws Museum. Op de Vismarkt is elke eerste zaterdag van de maand, tot 16.00 uur een gezellige rommelmarkt. Tijdens uw wandeling langs de Kaaien stapt u tegen 16.00 uur bij GalerieGerritse op de Londensekaai 19 naar binnen voor de eerste presentatie van Kunst on Location in Zeeland. De avond kunt u afsluiten met een diner in één van de vele gezellige restaurants in de stad. De dag erop, zondag 5 maart, is er Koopzondag in Middelburg en tevens de maandelijkse Kunst en Cultuurroute door de stad. De galerie is dan ook open van 13-17 uur.

Wij verheugen ons op uw komst en SAVE THE DATE!

We hopen u tijdens de opening, of op een van de andere dagen te ontmoeten.

Met vriendelijke groet,
Pimm van der Donk
Nanky de Vreeze

Kunst on Location wenst u een mooi en voorspoedig 2017

Wij brengen graag een toast uit op u, de kunstenaars en de verrassende tentoonstellingen die u in het komende jaar van ons te zien krijgt.
De eerstvolgende expositie van Kunst on Location, ‘Het Zwijgen der Dingen’, is te zien in Middelburg. Binnenkort kunt u op onze website meer over de tentoonstelling lezen.

Proost!

Pimm van der Donk
Nanky de Vreeze

Een vet konijn troosten

Zo voor de Kerstdagen willen we graag een werk van kunstenaar Johan Claassen even in de schijnwerpers zetten: ‘Een vet konijn troosten’, een houten, multiplex en beschilderd wandobject uit 2014 van 22x61x22 cm.

In Nederland staat het konijn vaker op het Kerstmenu dan in andere landen (en we hopen dat ze gekocht worden bij een ecologische poelier). Internationaal zijn de film ‘The Christmas Bunny’ en het kerstverhaal ‘Peter Rabbit’ wereldberoemd, maar het konijn staat nergens centraal op de Kersttafel.

‘Een vet konijn troosten’ heeft echter een andere achtergrond: Johan raakte geïnspireerd door ‘De achtste plaag’, een verhaal uit het boek ‘De hond met de blauwe tong’ (1964) van Jan Wolkers. De vader van de puber in het verhaal is streng calvinistisch en de sfeer in het gezin is verstikkend te noemen. De verhouding tussen de vader en de jongen krijgt een dieptepunt als het konijn van de zoon ’s avonds als hoofdgerecht in een pan ligt.

Het verhaal herinnert duidelijk aan de Achtste Plaag, Sprinkhanen (אַרְבֶּה): Exodus 10:1–20. In het boek van Wolters is een sprinkhaan verstopt in de konijnenbout die in de pan ligt en die het zusje weigert te eten omdat het een dood insect is.

Lees meer over Johan Claassen en zijn werk.

Jan van Munster over Henric Borsten

‘Henric woont en werkt in Zeeland. Zijn werk is tot nu toe onderbelicht gebleven. Een gemis, want in mijn overtuiging is hij één van de beste Nederlandse beeldend kunstenaars. Ik kan dat zeggen, want ik volg hem al jaren. In de loop der tijd heb ik verschillende werken van hem aangekocht. Ik geniet er nog elke dag van.
Zelden heb ik een collega meegemaakt die zo eigenzinnig, dwars en origineel is – door niets en niemand beïnvloed. Henric’s werk is tijdloos. Het is gelaagd en gaat diep. Het is scherp en streng in compositie en materiaalkeuze en overtuigt door een groot gevoel voor schoonheid. Ik raad iedereen aan om Henric’s werk te leren kennen en hem te gaan volgen – het is een verrijking.’

Met dank aan Jan van Munster voor de tekst over Henric Borsten.
Amsterdam november 2016

Jan van Munster is kunstenaar/beeldhouwer en initiator en oprichter van de Stichting IK.

Henric Borsten over zijn werk tijdens de tentoonstelling ‘Verstrooid Licht‘:
‘Voor deze tentoonstelling heb ik een aantal werken samengebracht, bij elk hiervan is glas een bestanddeel. Bij drie werken uit 2012 fungeert een rechthoekige formaat als plaatsbepaling, bij twee werken van heel recente datum wordt de ruimtelijkheid van de werken bepaald door de afzonderlijke glazen onderdelen en bij het oudere werk uit 1997 is het glas, waar het de achterliggende wand zichtbaar laat, in velerlei opzicht de drager van het beeld.’
november 2016

Dorien over Johan over Dorien

Dorien over Johan
Luchtigheid met diepgang. Alsof alles wat hij maakt tot stand komt vanuit een luchtige goedgemutstheid, speelsheid, frivoliteit bijna. Tekeningen vol allerleí lijngevoeligheid, rijk in licht-donker, raak in expressie, inhoudelijk vaak heel relativerend. Want hij voelt overal nattigheid en dat houdt hem wakker, dat zorgt voor de juiste toon. Precies genoeg en soms over de schreef in zijn enthousiasme, en dat maakt dat je nu en dan even in de lach kunt schieten. De ogenschijnlijk alledaagse situaties, of het nu tekeningen zijn, de stilleven-achtige sculpturen of de samengestelde beelden, het is altijd die onvoorspelbare benadering die toch minstens doet glimlachen.
Evengoed is er de andere kant. Een onbestemde melancholie, poëtisch uitgedrukt in onbeperkt materiaalgebruik. Nooit zomaar samengeraapt; altijd zorgvuldig gewikt en gewogen, ernstig uitgekiend in de samenstelling ervan en alles op de juiste plek. Dynamiek is er altijd. Zeker in de tekeningen en als hij al schildert is het met beweeglijke hand en zodanig dat steeds de wisselwerking voelbaar, zichtbaar is tussen alles wat zich op het vlak afspeelt. Maar ook in de stille, in zichzelf gekeerde meer geometrische werken, daar komt de beweging van binnenuit. Hij houdt van licht, van het vroege het meest, waarin de eerste vogel zich laat horen. Waarin de dag zich nog niet prijsgeeft en alles nog een beetje droomt. Daarvan houdt Johan Claassen.

Johan over Dorien
lk denk dat de recente schilderijen en tekeningen van Dorien Melis gedichten zijn. ln tegenstelling tot de groot-formaat schilderijen van vroeger, met heldere kleurvelden, zijn de werken van nu doorgaans bescheidener van formaat en maakt zij slechts spaarzaam gebruik van kleur. Nu maakt zij vooral gebruik van ‘lijn’ als verbeeldingsmiddel.
Verbeeldingsmiddel, want, abstract ogend is het werk nog altijd sterk verbonden met de natuur. Niet die van weidse landschappen, gezien op verre reizen, maar dichter bij huis: de geploegde velden in haar directe omgeving, de stoppelige maisakkers van na de zomer, de opstellingen van honderden palen en draden, benodigd voor land- en tuinbouw. Ook de windruis van het bos, vogelzang, eerste sneeuwval. Van nu is ook de muzikaliteit van de werken. Minimalmusic-achtige, telkens licht veranderende vormen, sensibele alleenlopende lijnen, samenlopend, aanvullend, zoekend, botsend, gestut, beweeglijk geclusterd, herhaald ‘as written’ tot een (visueel) gedicht.Dat, denk ik, is wat Dorien Melis doet.

Saskia Monshouwer over Henri Plaat

‘Dat het werk van Henri Plaat heel kwetsbaar lijkt, als iets dat aan een hele andere tijd en een hele andere plek herinnert, is geen toeval. Plaat is een kunstenaar die graag werkt met het objet trouvé. Niet in de gebruikelijke zin. Hij gebruikt geen gevonden voorwerpen of objecten, maar verder is alles wat hij gebruikt, zijn alle visuele, auditieve en tekstuele elementen gevonden. Hij verzelt ze en bewaart ze in kasten en zijn herinnering.
Plaat is een verzamelaar die eenmaal thuis aan tafel, zijn verzameling bekijkt en rangschikt om uit de bestaande beelden een nieuw beeld op te bouwen. In zijn films, collages en schilderijen mengt en mixt de verschillende fragmenten. De prachtige lijnen van telefoonkabels in de lucht. Geluidsfragmenten van oude cabaretmuziek en tango. Een klein stukje deur van een monumentaal gebouw in de stad. Een wolk in de vorm van een schoen. Hij schikt en herschikt totdat hij voor één moment een nieuwe wereld heeft gemaakt: zijn wereld. Maar het kan, naar eigen zeggen, ook gewoon een landschap zijn. Een landschap dat is opgebouwd uit elementen uit het straatbeeld aangevuld met – zoals Plaat in een interview zegt – dingen die zich in de huiskamer voor hebben gedaan. Dingen die in zijn hoofd een specifieke klank of een heel bijzondere kleur hebben gekregen waardoor ze te gebruiken zijn voor een mooi en helder kunstwerk.
Kleur en klank zijn vaak belangrijker dan de betekenis van het ding. Het gaat om kleine impressies die werelden oproepen. Werelden die waren, of zouden kunnen zijn. Mooi is bij Plaat het zoeken naar mooi, niet het vinden. Rust is het zoeken naar rust. Die activiteit en die vluchtigheid bepalen zijn werk. Zowel zijn korte films als zijn collages hebben de bitterzoete kleur van nostalgie, een emotie die in het werk van Plaat niet lui en zelfgenoegzaam, maar verontrustend is.’

Met dank aan Saskia Monshouwer voor de tekst over Henri Plaat.
Amsterdam november 2016